Είναι στη σφαίρα της φαντασίας κάθε συνεργασία, κάθε συγκυβέρνηση;

Πόσο μακριά είναι ο Ιούλιος;

Και ποιος ο λόγος στην τελική των πειραμάτων με την απλά αναλογική;

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πολύ δίκιο όταν λέει πως υπάρχει και ευθύνη στο σύστημα αυτό.

Προϋποθέτει μια κουλτούρα συνεργασίας, προγραμματικές συγκλίσεις, πράγματα περίπου άγνωστα στην πολιτική πρακτική που δεσπόζει η λογική της πολιτικής εξαφάνισης του αντιπάλου..

Αν κανείς δε θέλει να βλέπει τον άλλον, πόσο μάλλον να συνεργαστεί, το μπόνους είναι αναπόφευκτο, για να υπάρξει Κυβέρνηση.

Αλλιώς θα κάναμε εκλογές τρεις φορές το χρόνο για να αποφασίσουμε πως δε βγαίνει το σχήμα

Ενώ όμως όλα αυτά συμβαίνουν στα επιτελεία των κομμάτων, στην κοινωνία υπάρχει μια βουβαμάρα, τύπου οκ παιδιά άντε να τελειώνουμε σε δύο εβδομάδες, να πάμε τον Ιούλιο να τελειώνουμε.

Προφανώς και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην πάμε σε δεύτερες εκλογές, αλλά αυτό σε μεγάλο ποσοστό εξαρτάται από το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη, ο ο οποίος τουλάχιστον προεκλογικά δε φαίνεται διατεθειμένος να συμμετέχει σε συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, αν βγαίνουν τα κουκιά.

Βεβαίως, μπορεί όλη αυτή η στάση να είναι απλά προεκλογική τακτική, όμως σίγουρα φοβάται τη φθορά που κάθε συμμετοχή σε Κυβέρνηση συνεπάγεται. Ακραίο παράδειγμα οι Αν.Ελ. που από ρυθμιστές της πολιτικής ζωής μπήκαν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Με το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί αυτό, η αμφισβήτηση όμως του αρχηγού, είτε σε κακό αποτέλεσμα είτε σε συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα, μοιάζει δεδομένη.