Το φλέγον ζήτημα δεν είναι οι φόροι, οι αυξήσεις σε όλα τα είδη, η έμμεση φορολογία σχεδόν στα πάντα, η ανεργία, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, αλλά η χωροθέτηση των οίκων ανοχής μέσα στον αστικό ιστό. Είναι πολλά τα διακόσια μέτρα μακριά από ξενοδοχεία τριών αστέρων και άνω.

Να τα πάμε στα είκοσι. Ή μήπως καλύτερα αν είναι μεσοτοιχία θα αποφύγουμε τη γκετοποίηση;

Μήπως αν τα πάμε στα υπόγεια των ξενοδοχείων προστατεύσουμε καλύτερα την “ανήλικη νεότητα”. Ούτως ή άλλως οι βίζιτες παίζουν από roof garden και άνω.

Οι βουλευτές εκπροσωπούν τους πολίτες, τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους, αλλά αυτή τη φορά παραήταν καίρια η επερώτηση.

Το επόμενο βήμα ίσως θα είναι η φορολόγηση των υπηρεσιών και ο διαφορετικός συντελεστής ΦΠΑ ανάλογα με τα “γούστα”.

Αν και το σωστό κοινωνικά θα ήταν η κρατικοποίηση των επιχειρήσεων και η παροχή των υπηρεσιών δωρεάν προς τους πολίτες, εντασσόμενες στην περίθαλψη γενικώς και την ευεξία ειδικώς.

Να φτιαχτεί το πρόγραμμα ξεσαλονίκης πάραυτα.