Δε θυμάμαι πιο παράξενο Ιούλιο. Ίσως αυτός του 1995 να είχε τα ίδια ψυχολογικά, και τα ίδια βιώματα: κάτι βροχές, ψιλοκαταιγίδες τοπικά, κάτι αέρηδες, μια Πεντέλη να καίγεται για να γίνει όμορφες βίλες- μόνιμες κατοικίες για την Ελλάδα που εκσυγχρονιζόταν
Κρυφογελάγατε με τον κόκκορα που “κανόνιζε” τις κότες ή αποτρέψατε την ασέλγεια;
Καταγγείλατε την κουνέλα που έπνιξε τα μικρά της;
Τα βατράχια ίσως που πηδάνε σαν ηλίθια και δεν γίνονται ποτέ πρίγκιπες;
Η σοφή λύση στο παίγνιο ήταν η ΑΠΟΧΗ. Αλλά η λέξη έχει συνδεθεί με τον Ζαχαριάδη και το 1946 τόσο, που ο αστικός πολιτικός κόσμος την έχει διαγράψει από τις εναλλακτικές του.
Στον πρώτο όμιλο παίζει Ελλάδα, Αλβανία, Σερβία και Βόρεια Μακεδονία…
Η Δύση μπετονάρει τα φτωχά Βαλκάνια αποκλειστικά στη δική της επιρροή, η Ιστορία που είναι αμείλικτη και ο “χαρτοπόλεμος” του Κοτζιά
Είναι μια καλή συμφωνία. Όχι ασφαλώς για τη Μακεδονία, αλλά για τον ίδιο.
Κυρίως γιατί του επιτρέπει να συνεχίσει το σιμουλτανέ με τις Μεγάλες Δυνάμεις και ασφαλώς τη συνεργασία του με τους erga omnes ΑνΕλ…
Πως και γιατί το παράθυρο ευκαιρίας γίνεται Βατερλώ…
Τον συνοδεύουν πολλές ιστορίες αγαθοεργιών, βοήθησε πολλούς, δίχως ποτέ να θέλει να γίνουν γνωστές αυτές του οι ενέργειες
Δύο θέματα απομένουν να επιλυθούν: ποιοι είμαστε εμείς και για ποια σύνορα μιλάμε
Ο Κίτσος Τεγόπουλος φέρεται να είπε κάποτε πως…
