Μεγάλος τενίστας. Ξέρει πότε να πετά το μπαλάκι, πότε να χάνει τους πόντους, πότε να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια και κυρίως πως να διαχερίζεται τα συναισθήματα των ψηφοφόρων.
9 Ιουνίου 2017, 11:24
Μεγάλος τενίστας. Ξέρει πότε να πετά το μπαλάκι, πότε να χάνει τους πόντους, πότε να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια και κυρίως πως να διαχερίζεται τα συναισθήματα των ψηφοφόρων.
Δεν έχει να πάει κανείς πουθενά, αν δεν λογοδοτήσει στη μάνα του, στον ινστρούχτορα της γειτονιάς και στο κόμμα που θα τον διορίσει όταν βγει προκήρυξη για οκτάμηνη σύμβαση με τα προσόντα του, έστω κι αν αυτά συμπυκνώνονται στην ειδικότητα του υπολυκειακής μόρφωσης γιδοβοσκού άνευ φλογέρας.
Του Γιώργου Οικονόμου
Τώρα πρέπει η Κυβέρνηση να επιστρατεύσει την ψυχραιμία της και να δει όχι τις εναλλακτικές (που φαίνεται ότι δεν έχει), αλλά την απαγκίστρωση από το δόκανο των δανειστών
Ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές στη Φραγκφούρτη. Ο σκηνοθέτης έστειλε γραπτό μήνυμα. «Υπάρχουν ακόμα εμπόδια για την επιστροφή στις αγορές. Είναι προς το συμφέρον όλων να βελτιωθεί η κατάσταση στην Ελλάδα το ταχύτερο δυνατόν. Η μαγική λέξη είναι η εμπιστοσύνη». Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις τοποθετήσεις. «Μπορούμε να κάνουμε μια ενημερωμένη αξιολόγηση, αν έχουμε καθαρή εικόνα για […]
Είμαστε λαός ημιμαθών ανόητων που μπερδεύουν τη βούρτσα με την ομοιοκατάληκτη της επταετίας
Τα άκρα είναι της μόδας. Οι ολοκληρωτικές λογικές είναι παντού, διάχυτες. Ως πολίτες ας μην πέσουμε στην ευκολία, στη χυδαιότητα και εντέλει στο φασισμό τους.
«O oυρανός σου, η θάλασσά σου, ο πολιτισμός σου, αχ Ελλάδα! Και φέτος το γαλάζιο και το λευκό θα ενθουσιάσει και πάλι τα εκατομμύρια των επισκεπτών σου. Εδώ, ξεκινά το ταξίδι για τα ωραιότερα νησιά, τα ήσυχα χωριά και τις ιδιαίτερες τοποθεσίες της» γράφει το γερμανικό περιοδικό σε έναν ταξιδιωτικό ύμνο για τη χώρα μας.
Αυτή η αίσθηση υπεροχής τής άλλοτε αυτοκρατορίαςσυνέχισε να χαρακτηρίζει τη στάση των Βρετανών, ακόμη και όταν αποφάσισαν να χτυπήσουν εκείνοι την πόρτα της Ένωσης το 1966, για να ακούσουν τον Ντε Γκολ να τους λέει πως «δεν είναι πια κάτι σπουδαίο»
Μια Ευρώπη που φαίνεται ότι αδυνατεί να κατανοήσει τη φύση της συγκεκριμένης τρομοκρατίας και το μέγεθος της απειλής.