Πολλή κουβέντα γίνεται για το σουηδικό μοντέλο, αυτό δηλαδή που στοχεύει στην ανοία της αγέλης: λίγα περιoριστικά μέτρα μέσω παραινέσεων, στο φουλ η επαγρύπνηση, άμεση αντιμετώπιση των σοβαρών κρουσμάτων.

Προφανώς και κρύβει ρίσκο, το οποίο γίνεται πολύ μεγαλύτερο όταν πάει να εφαρμοστεί σε χώρες με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Στην Ολλανδία το υιοθέτησαν, παρότι έχουν σχεδόν διπλάσιο πληθυσμό και κυρίως πυκνότερο. Η πειθαρχία του πληθυσμού αν και σε υψηλά επίπεδα, δεν είναι σκανδιναβική.

Ο πολύς Μπόρις φλερτάρισε με το σουηδικό μοντέλο, όταν όμως οι γιατροί του εξήγησαν το ρήμα to be και ο αριθμός των κρουσμάτων χτύπησε κόκκινα,  τότε έκανε μια κωλοτούμπα εκκωφαντική μεν,αναγκαία δε.

Στην Ελλάδα θα ήταν έγλημα να πηγαίναμε με τη λογική του μοντέλου του βορρά.

Πρώτον διότι το σύστημα Υγείας μας δεν έχει καμία σχέση με αυτό της Σουηδίας.Με υποδεαπλάσιες ΜΕΘ σε σχέση με μία χώρα με περίπου τον ίδιο πληθυσμό, τα όρια αντοχής του συστήματος θα δοκιμάζονταν πολύ γρήγορα.

Οι 28 γιατροί που καθημερινά συμβουλεύουν την Κυβέρνηση είχαν πλήρη εικόνα της κατάστασης, μπορούν να προβλέψουν τι θα συμβεί αν ξεφύγει το πράγμα.

Ποιος είπε πως τα Μνημόνια είναι ευλογία;

Πάντως όχι για το Σύστημα Υγείας που υπέστη σταδιακή υποβάθμιση για μια δεκαετία, που στηρίζεται στον πατριωτισμό των γιατρών και νοσηλευτών, που τώρα καλούνται και υπεβάλουν εαυτούς, που ξέρουν πως στη στραβή όλοι στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας θα αποτανθούν.

Καλά τα best practices, καλό να ξέρουμε τι κάνουν άλλες χώρες, αλλά χωρίς την υποδομή και την πειθαρχία των Σκανδιναβών, γίνεται αντιληπτό πως το σουηδικό μοντέλο είναι καλό μόνο για τη Σουηδία.

Εμείς (και κάθε άλλο κράτος) θα παλέψουμε με τα δικά μας χαρακτηριστικά, τη δική μας πραγματικότητα.

Με αυτήν είμαστε υποχρρεωμένοι όχι μόνο να πορευτούμε, αλλά να βγούμε και στο τέρμα