Η φράση ως γνωστόν έχει ως εξής:

“ΟΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ”

Έχουν πολλές ερμηνείες προταθεί:

Η φράση υποτίθεται ότι σημαίνει «Όπως η αυγή, γιε μου να είσαι πάντα» και υποτίθεται ότι αποδεικνύει την «ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας». Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Είναι μια κατασκευασμένη φράση, δηλαδή δεν υπάρχει καταγεγραμμένη σε κανένα αρχαίο κείμενο κι εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2013.

Είναι γραμμένη σε αεροψεκαστική Γ΄(τα) και πριν σας αποκαλύψουμε τι σημαίνει να πούμε την μικρή ανθρώπινη ιστορία που κρύβει.

Μια παρέα πήγε το καλοκαίρι του 1999 στη Σαντορίνη.

Μέσα στον πυρετό του Χρηματιστηρίου που έσπαγε κάθε ρεκόρ την εποχή εκείνη και πριν αρχίσει τις προσγειώσεις, πριν δηλαδή κλάψουν μανούλες και πατερούληδες τα μικρά ή μεγάλα κομποδέματά τους, τα μικροαστικά σύνδρομα ερωτικής αποκλειστικότητας έπεσαν πάνω στο χαλασμό του ηλιοβασιλέματος της Καλντέρας: στο Ημεροβίγλι συνάντησα μια φίλη…

Άλλωστε ερχόταν και μιλένιουμ, κανείς σοβαρός νέος και νέα δεν στεκόταν τότε σε αυτά. Ήταν μια εποχή εκσυγχρονιστικής ελευθεριότητας.

Μια κοπέλα λοιπόν, η κατάξανθη Ιώ έφερε στον κόσμο τον καρπό εκείνου του μπερδεμένου έρωτα χωρίς αναστολές, ένα χαριτωμένο αγοράκι.

Ήταν κατά των αμβλώσεων και αποφάσισε να το κρατήσει. Και οι τρεις άντρες της παρέας διεκδίκησαν την πατρότητα. Άλλωστε η Ιώ ήταν θεάρα: ψηλοκάβαλη κι αρχόντισσα, “λεβεντομούνα” που λένε και οι σοβαροί πεζογράφοι.

Διάλεξε φυσικά  τον πιο μπουνταλά και φραγκάτο.

Το παιδί μεγαλώνοντας έμοιαζε όμως καταπληκτικά στον – τρίτο στη λίστα- Μήτσο. Εκείνος ήταν άλλωστε που μόνος του την είχε παλαμαριάσει χωρίς τον βαρκάρη , ένα απόβραδο στην Οία.

Έτσι ο αδικημένος Μήτσος έγραψε τη μνημειώδη φράση θέλοντας να πει με κάλυψη-απόκρυψη και με τα φτωχά του αρχαία:

(Θυμήσου την) Οία, Ιώ. (Δικός μου) γιος  (ήταν) πάντα”.

Απέφυγε έτσι τα σύμφωνα, ιδίως τα υγρά.

Το πως αυτή η φράση έφτασε στο μνημείο της ΕΡΤ, απαιτεί ενδεεχή έρευνα στα αθέατα μονοπάτια του διαδικτύου,της ημιμάθειας και του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού.