Είναι ίσως χρήσιμη μια σκόρπια και χωρίς συνεκτική δομή παρουσίαση του …παιγνίου που και πάλι αλλάζει στη Μέση Ανατολή.

Θα εκθέσουμε τα γεγονότα, θα θέσουμε τα ερωτήματα και θα αφήσουμε στην κρίση σας τη διασύνδεση ανεξάρτητων (;;;) γεγονότων.

Διότι η εστίαση σε διμερή θέματα ή σε ένα γεγονός, δίχως να λαμβάνει υπόψη τις ευρύτερες εξελίξεις, τη “μεγάλη εικόνα”, αλλά και τη στρατηγική των “μεγάλων παικτών”, γίνεται πολλές φορές παραμορφωτική της πραγματικότητας.

Πάμε να δούμε πως διαμορφώνεται η κατάσταση:

Ο Τραμπ (είτε εσκεμμένα είτε πολύ απλά γιατί έτσι βγήκε) με το να δημιουργήσει δυνητικά μια εσωτερική (παλαιστιανική) κρίση μέσα στο Ισραήλ ίσως να αποσκοπεί και στο να “μαζέψει” την εξωτερική επιθετικότητα κατά στόχων στην Συρία.

Είναι γεγονός πως το Ισραήλ κάνει πολλούς βομβαρδισμούς τελευταία στην πολύπαθη χώρα, γεγονός που προβληματίζει έντονα τη Ρωσία (υπενθυμίζουμε τη συνάντηση Πούτιν-Νετανιάχου)

Η “πρόκληση” μια νέας Ιντιφάντα μπορεί να σημαίνει ολόπλευρη προετοιμασία “της ισραηλινής κοινής γνώμης” εκτεταμένων επιχειρήσεων κατά του … Ιράν (ειδικά κατά της Χεσμπολάχ σε Λίβανο & Συρία) χέρι-χέρι με την Σαουδική Αραβία, αλλά όχι με Χαμάς, Ιράκ, Αίγυπτο (και με ένα μεγάλο ερωτηματικό για την Τουρκία).

Παράλληλα δεν μπορεί παρά να προβληματίζει η … έκφραση Πούτιν για σταδιακή αποχώρηση των Ρώσων από την Συρία ενώ ακόμη ο αγωγός δεν έφτασε στην Πόλη – είναι στο μέσον της Μαύρης Θάλασσας.

Ένα ακόμη ερωτηματικό είναι η μεταστροφή της τουρκικής πολιτικής προς ΗΠΑ-ΕΕ που ενδεχομένως επιχειρήσει να κάνει ο Ερντογκάν μιας και οι ΗΠΑ τάχθηκαν ήδη κατά της κουρδικής “ανεξαρτησίας” (αλλαγή συνόρων)” (ειδικά ίσως αν αισθανθεί ότι πιέζεται από την δίκη στις ΗΠΑ) και επιπλέον για να βγει από την ιδιότυπη «απομόνωση» στη Δύση.

Δεν είναι ίσως υπερβολή να λεχθεί πως μια τουρκική (με ή χωρίς Ερντογκάν) «μεταπολίτευση» θα ήταν σοβαρό πρόβλημα για την Ελλάδα.

Στην παρούσα συγκυρία, ο Ταγίπ ενσαρκώνει το ρόλο του «Θεού της Ελλάδας». Και να μην υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε…