Πώς μας θωρείς ακίνητος;… Πού τρέχει ο λογισμός σου,
τα φτερωτά σου τα όνειρα;… Γιατί ’ς το μέτωπο σου
Να μη φυτρώνουν, Ευάγγελε, τόσαις χρυσαίς αχτίδαις
Όσαις μας δίδ’ η όψη σου παρηγοριαίς κ’ ελπίδαις;…
Γιατί ’ς τα ουράνια χείλη σου να μη γλυκοχαράξη,
Αντώναρε, ένα χαμόγελο;… Γιατί να μη σπαράζη
Μέσα ’ς τα στήθη σου η διαγραφή; Και πώς ’ς το βλέφαρο σου
ούτ’ ένα δάκρυ επρόβαλε, ούτ’ έλαμψε το φως σου;….

(Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που μόνο ο σπαραγμός του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη παραφρασμένος μπορεί να εκφράσει)