Ο αείμνηστος τεράστιος  opinion maker της κεντροαριστεράς Ευάγγελος Γιαννόπουλος είχε κάποτε χαρακτηρίσει τους εξωκοινοβουλευτικούς  Υπουργούς, ως “εξωτικούς’.

Τους τρολάρισε άγρια, υπό την έννοια πως έρχονταν από μέρη μακρινά και ξένα ως προς το Κοινοβούλιο.

Το έλεγε με τη δική του αρκαδική προφορά επιτηδευμένα, όπως έλεγε και το “τενεκέδες ξεγάνωτοι”και το τούρκικης ρίζας “τζερεμέδες”.

Δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά εν έτει 2019 και ας ωρύεται το ΚινΑλ.

Οι εξωτικοί είναι ταυτόχρονα και ξωτικά. Ελάσσονες θεοί της πολιτικής μας φύσης και της γόνιμης συνεργασίας, άρχοντες των υπουργικών δαχτυλιδιών, αφήνουν το κοινό να αχοληθεί με τι έλεγαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες

Τα ξωτικά είναι πλέον όχι μυθικά, αλλά πραγματικά πλάσματα της πολιτικής μυθολογίας, που όλοι νομίζουν πως κινούνται από  επιφανειακά ιδιοτελή κίνητρα, αυτά όμως κινούν τα νήματα των εξελίξεων,τουλάχιστον ως την επόμενη αναμέτρηση.

Επίσης τα ξωτικά διακονούν τη διάκριση των εξουσιών, όχι του Αριστοτέλη ή του Μοντεσκιέ, αλλά αυτή που τα αφορά.

Η εξουσία επί του κήπου διακρίνεται από την εξουσία του “ορφανοτροφείου” στο μυαλό των ξωτικών.

Αμφότερες ενισχύονται όταν βρίσκεται ο καλός και δίκαιος Πρωθυπουργός, που τα περιθάλπει, τα αναβαθμίζει, τα εξυμνεί και τελικά τα χρησιμοποιεί.