(Στη φωτό με την επίσης αγαπημένη …Βελκουλέ, Βελκουλέ, να ΄χαμε ένα ναργιλέ, να τον πίναμε όλη μέρα να σε βλέπαμε Μπουλέ)

Ενός κακού μύρια έπονται και ενός ιού Τόμπσεν έπεται.

Είχαμε χύμα (στο κύμα, τι κρίμα) αναλυτές, ήλθαν και οι τσουβαλάτοι, οι cool, οι ΔΝΤιάρηδες, οι οικονομολόγοι-κουλτουριάρηδες, που μπροστά τους και σε σύγκριση ο εξ Αιγίνης ορμώμενος μοιάζει με Νομπελίστα.

Βρε, καλώς τα παιδιά τα δικά μας!

Και λέγαμε μετά τον ιό, το Τσερνομπίλ & τον κομήτη τον πρασινίζοντα, τι άλλο θα μας βρει

Μια φυσιογνωμία που είχαμε απωθήσει στο συλλογικό υποσυνείδητο, έρχεται να ταράξει τα νερά μιας “βουβής”, μιας αλειτούργητης Μεγάλης Εβδομάδας.

Τι είπε το αγόρι με τα παγερά γαλάζια μάτια:

Η εξάρτηση της Ελλάδας από κλάδους όπως ο τουρισμός, η ναυτιλία και οι μεταφορές, οι οποίοι και δέχονται ισχυρό πλήγμα από την κρίση του νέου κορωνοϊοιύ και την «καραντίνα»  στην οποία έχει μπει ολόκληρος ο πλανήτης θα στοιχίσει ακριβά στην Ελλάδα (πόσο ακριβά μόνο ο ίδιος ξέρει, ίσως και ο Θεός)

Ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ σημειώνει πάντως ότι είναι λάθος να γίνονται συγκρίσεις μεταξύ χωρών με πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά (είναι και σοβαρός επιστήμων) καθώς και ότι είναι πολύ νωρίς να υπολογιστεί ο ακριβής αντίκτυπος στο χρέος (ακονίζουν τα μαχαίρια και τα ψαλίδια, άμα χρειαστούμε δανειάκι πάλι θα μας σώσουν)

Λίγες ώρες πριν δοθούν στη δημοσιότητα οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ (Fiscal Monitor που λένε στην πλατεία οι γέροι που λιάζονται με εξάρα έξοδο) για τα δημοσιονομικά μικρών και μεγάλων οικονομιών του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας ο κ Τόμσεν παραχώρησε που λέτε συνέντευξη Τύπου (θέλει ο επικεφαλής να κρυφτεί κι η χαρά δεν τον αφήνει)

Ερωτηθείς για τη χώρα μας είπε  (ο σωτήρας που έγραψε ιστορία με τον περίφημο πολλαπλασιαστή, ο ειδικός στα πυροτεχνήματα και στους σούσι εκβιασμούς), πως η πανδημία ήρθε να την χτυπήσει σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή, αφού είχε αρχίσει να βλέπει τους καρπούς των προσπαθειών της επώδυνης δημοσιονομικής προσαρμογής με την οικονομία να αναπτύσσεται δυναμικά.

Συμπονετικός, μας νοιάζεται, μας έχει στο νου του.

Μέχρι και οδό ή πλατεία μπορεί να του αφιερώσουμε κάποτε.

Διότι δεν πρέπει μα είμαστε αχάριστοι με τους σωτήρες.

Κι ας πήραν και τη δόξα κάποιων εγχώριων φανατικών των Μνημονίων…