Οφείλουμε να ομολογήσουμε εξαχής πως ο Στέφανος Χίος δεν μας είναι καθόλου συμπαθής.

Δεν μας αρέσει ούτε το είδος της κριτικής που ασκεί, ούτε το ύφος, ούτε τα επιχειρήματα.

Δε τον γνωρίζουμε και ούτε θα επιθυμούσαμε.

Δεν δεχόμαστε ούτε ως καλαμπούρια αυτά που λέει, ούτε ως trash TV. Δεν τον κάνουμε χάζι

Από εκεί και πέρα όμως υπάρχει μια δολοφονική απόπειρα εναντίον του.

Ό,τι κι αν αυτός πρεσβεύει η καταδίκη στις σφαίρες σε μια δημοκρατία είαναι αυτονόητη.

Εκτός κι αν η Αθήνα συνορεύει με τη Μεντεγίν…

Σε κάθε περίπτωση, σε ένα κράτος δικαίου η λύση των όποιων διαφορών γίνεται στα Δικαστήρια και όχι με πιστόλια.

Αν μπούμε στη λογική πως υπάρχουν αποδεκτές επιθέσεις και καλές σφαίρες, γυρνάμε πολλές δεκαετίες πίσω, υιοθετούμε τις πρακτικές τρομοκρατικών ομάδων, αλλά και του υποκόσμου.

Και σίγουρα αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως δεν καταδικάζεται η δολοφονική απόπειρα κατά του Στέφανου Χίου.

Η Δημοκρατία οφείλει να υπερασπίζεται ακόμη και τους υβριστές της.