Είναι αξιοσημείωτη η δημοσκοπική αύξηση του ποσοστού του ΚινΑλ.

Είναι όμως η φωτογραφία της στιγμής, αμέσως μετά την ανάδειξη της νέας ηγεσίας που πράγματι σηματοδοτεί μια φυγή προς τα μπρος.

Οπότε είναι νωρίς για να πούμε πως αυτή η αύξηση δεν είναι παροδική και έχει μόνιμα χαρακτηριστικά.

Ό,τι κι αν συμβεί, ο δικομματισμός στη χώρα είναι περίπου θεσμός.

Και από τη στιγμή που ο ένας πόλος είναι η ΝΔ, ο άλλος θα είναι ή το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ.

Θυμίζουμε και την πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε ποσοστό 17% στις δημοσκοπήσεις.

Ήταν μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ και του ΓΑΠ στις εκλογές του 2007, πολύ πριν την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επανήλθε στα εκλογικά του ποσοστά το 2009 και εκείνη η δημοσκόπηση έδειξε πως οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έβλεπαν μια εναλλακτική στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Το  ίδιο μάλλον αποτυπώνουν και οι τωρινές δημοσκοπήσεις: ο Ανδρουλάκης είναι άφθαρτο πρόσωπο, σε αντίθεση με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Η πορεία του θα εξαρτηθεί και από τη γενικότερη κατάσταση.

Μια έστω και πρόσκαιρη προοπτική κανονικότητας ευνοεί την αύξηση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ.

Αν περιπέσουμε και πάλι στη δίνη μιας όποιας κρίσης, οικονομικής, υγειονομικής ή se συνδυασμό και των δύο, τότε η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ θα συγκρατήσει δυνάμεις στους κόλπους της.

Γιατί ένα είναι βέβαιο. Και τα δύο κόμματα απευθύνονται στην ίδια λαϊκή βάση: το θέμα είναι ποιο θα γίνει ελκυστικότερο εν όψει των προσεχών βουλευτικών εκλογών.