Καλά πήγε κι αυτό!

Όλοι ευχαριστημένοι, όλοι συγκράτησαν δυνάμεις, όλοι είπαν τα δικά τους.

Κι όταν προσέκρουαν στην πραγματικότητα, τόσο χειρότερα ήταν για την πραγματικότητα.

Ο Κ. Μητσοτάκης θα νικούσε, αν είχε περισσότερο πειστικές απαντήσεις για τον αποσυντονισμό στο χιονιά κι αν απαντούσε επί της ουσίας για τον Φουρθιώτη που τον είπε εσκεμμένα Φρουθιώτη, για να πει πως είναι σχετικά άγνωστος.

Πάντως ότι ξεκίνησε η ποινική διαδικασία επί ημερών του για τον τηλεπαρουσιαστή είναι αλήθεια.

Ο δε Α. Τσίπρας θα νικούσε αν έμενε στα της κακοκαιρίας και του χιονιά. Έβαλε Φουρθιώτη για να γίνει το μελέ και ο χαβαλές, αλλά τον πρόλαβε το τσίγκινο σωβρακάκι του τεράστιου Παυλή, που από ότι καταλάβαμε αρχίζει το μπούλινγκ στους δεξιούς από το πάρκινγκ της Βουλής και το τελειώνει στο FB.

Αυτή η επίδειξη πνεύματος και ηθικής που συνηθίζει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, είναι λίγο ξεπερασμένη. Χθες θύμισε και λίγο Πάνο Καμμένο, χωρίς τις κορυφαίες ατάκες του. Μισές αλήθειες, ένα τεταρτάκι ψέματα, κάτι έγινε.

Όμως  η πρόταση μομφής βάφτηκε τσίγκινη, σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να είναι νικητής, να δοξαζόταν δια της απουσίας του, αλλά συνέβησαν τα εξής:

Βάζεις κάποιον νεότερο από τον Σκανδαλίδη να πει πως ερχόμαστε από το μέλλον.

Το ΚινΑλ έχει υπό προϋποθέσεις μεγάλες προοπτικές φτάνει να κινηθεί με σοβαρότητα και να ανανεωθεί παντού. Αν αρχίσει τις ανακυκλώσεις ξεπερασμένων πολιτικών, δεν πάει πουθενά.

Έχει θεωρητικά μεγάλες δεξαμενές ψηφοφόρων να αντλήσει, τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τη ΝΔ.

Στο δρόμο προς τις κάλπες έχει πολλά να λύσει, πολύ δρόμο να διανύσει, για να φτάσει ψηλά και να μην αποτελέσει κομήτη.

Θα εκτοξευθεί αν πάρει μία ψήφο παραπάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν είναι εύκολο.

Αν μείνει πίσω του με διαφορά άνω των 5 μονάδων, στις δεύτερες θα μείνει ακόμη πιο πίσω, λόγω πόλωσης.

Το μόνο που κατάλαβαν άπαντες και στο οποίο συμφωνούν όλοι, είναι πως η κούρσα εξουσίας έχει πια τρεις διεκδικητές.