Κάποτε, τα χρόνια τα σωστά, τα μνημονιακά, ιδρύθηκε ένα κόμμα που το είπαν “To Ποτάμι”.

Δεν παρέσυρε τα πάντα στο διάβα του,  δεν ήταν ο Βόλγας, ούτε ο Δούναβης, είχε όμως νεράκι και μπήκε στη Βουλή.

Όλα έβαιναν σχετικά καλά, μέχρι που πέρασε (από) τις Πρέσπες και εξαφανίστηκε από τα ραντάρ των δημοσκόπων.

Έγινε δηλαδή ψυχρό, πολικό, αντιτουριστικό. Από αυτά που έρχονται και ο λαός κλείνεται σπίτι με μανταλωμένες πόρτες, παντζούρια, παράθυρα.

Παρά ταύτα έπαιξε δυνατά στο πολιτικό παιχνίδι του 2019 το χαρτί του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και δε βγήκε χαμένο. Βρήκε θέσεις στον ήλιο και κυρίως προς τη θάλασσα.

Με την αυτή προσέγγιση, παρά τις επιμέρους διαφωνίες και διαφοροποιήσεις συνεχίζει ακάθεκτο στην αυτή επιλογή και προτίμηση.

Η μεγάλη εικόνα παραμένει καλή, περισσότερο από θολή.

Συνεχίζει να στηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρά την εκλογή νέου αρχηγού στο ΚινΑλ – ΠΑΣΟΚ, ένα χώρο που θεωρητικά βρίσκεται εγγύτερα.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τους χωρίζει αν όχι άβυσσος, αρκετά μεγάλη απόσταση. Σε πολιτικές, σε στάσεις και κυρίως σε ύφος.

Υπάρχει και η σκέψη το ποτάμι να διακλαδωθεί, να πάει κυρίως προς τη ΝΔ αλλά και λίγο προς το ΠΑΣΟΚ, εις τρόπον ώστε να είναι πιο εύκολος ο σχηματισμός δικομματικής Κυβερνήσεως.

Βεβαίως οι ασκήσεις επί χάρτη πολλές φορές χτυπάνε άσχημα όταν συναντήσουν την πραγματικότητα. Αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Το ζήτημα είναι πως το Ποτάμι αν και πολικό, παραμένει Μητσοτακικότερο του Μητσοτάκη.