Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη. Ο Άγγελος Χαριστέας εξακολουθεί να έχει περισσότερα τρόπαια Euro από τον Χάρι Κέιν.

Οι Άγγλοι αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Έπαιξαν ένα ποδόσφαιρο παθητικό, καμία σχέση με το αγγλικό τρόπο παιχνιδιού που αγαπήσαμε από παιδιά, προσδοκώντας να πάνε το ματς στα πέναλτι. Στα μόνα σημεία που έπαιξαν δημιουργικά και επιθετικά ήταν όταν έμειναν πίσω στο σκορ. Ισοφάρισαν με τον Πάλμερ και ξανά μανά κατενάτσιο που θα ζήλευαν και οι Ιταλοί του 1960.

Έφαγαν το δεύτερο στο 86΄και μετά ήταν λίγος ο χρόνος, ο Μπέλιγχαμ δεν έβγαλε κάποιο λαγό ξανά από το μαγικό δεξί πόδι του στις καθυστερήσεις όπως με τους Σλοβάκους.

Και τα ποδοσφαιρικά θαύματα έχουν όρια. Οι Άγγλοι πήγαν στον τελικό μιας και η πλευρά τους στο ταμπλό ήταν αδύναμη με την εξαίρεση της Ολλανδίας, που βρήκαν στα ημιτελικά.

Τους έφαγαν τα “its coming home” και οι ειρωνείες για τη δική μας Εθνική του 2004 που το σήκωσε.

Πολύ μπλαζέ στην αρχή του τουρνουά, πολύ λίγοι στον τελικό. Εκεί που οι πρωταθλητές Ισπανοί παρουσίασαν την πιο ποιοτική ομάδα του τουρνουά, που έπαιξαν από την αρχή για να νικήσουν, που είχαν ένα Ρόδρι πολυεργαλείο, τον Γιαμάλ αποκάλυψη, με άκρα, με κέντρο, με ότι θες.

Η αλήθεια είναι πως σπάνια είναι τόσο δίκαιος ο πρωταθλητής. Δεν έκλεψε κανένα αποτέλεσμα κι ας λένε για το χέρι του Κουκουρέγια με τη Γερμανία. Δεν είναι τεντωμένο, δεν μπορεί να φάει το χέρι του. Και πέναλτι όμως να δινόταν, η Ισπανία ήταν καλύτερη από όλους. Δικαιωματικά το σήκωσε