Θριαμβολογίες για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Άρη από τον Βασίλη Σπανούλη.

Είναι όντως μια τρομερή κίνηση από τον “Αυτοκράτορα” του ελληνικού μπάσκετ.

Πήρε προπονητή από το πάνω ράφι της Ευρωλίγκας, αλλά έχει πολύ δρόμο να διανύσει.

Περισσότερο μοιάζει με απάντηση στον ΠΑΟΚ που έχει φέρει τον πολύπειρο Τρινκιέρι. Για να κοντράρει στα ίσα ΠΑΟ και Ολυμπιακό είναι νωρίς να μιλάμε.

Πρόκειται για μια διαδικασία πολυετή, σπαρμένη με ήττες, πισωγυρίσματα, αποτυχίες και λάθη, μέχρι να έλθει το πλήρωμα του χρόνου.

Ο Άρης για να φτάσει στην αυτοκρατορία του πέρασε από το μπαράζ της Κέρκυρας και τον τελικό των κουρεμένων κεφαλών το 1984. Μια πλήρως αποτυχημένη χρονιά, έντυσε τον Γιαννάκη στα κίτρινα και τα λοιπά είναι ιστορία.

Ο Ολυμπιακός με τρελό μπάτζετ χρειάστηκε 3 χρόνια ως τον τελικό του Τελ Αβίβ το 1994 και ο ΠΑΟ το ίδιο ως το 1996 και το Παρίσι.

Θέλουμε να πούμε πως ομάδες φτιάχνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Για να γίνουν πρωταθλήτριες θέλει καιρό.

Βεβαίως μπορείς να χτίσεις με λιγότερο από 10 μύρια μια ομάδα σαν τη Βαλένθια.

Βεβαίως μπορείς να λύσεις και το γηπεδικό, ίσως με ανακατασκευή του υπάρχοντος Nick Gallis Hall.

Θα έχει ενδιαφέρον το πρότζεκτ του Σπανούλη και του Ζήση.

Μοιάζει αδύνατο να ανταγωνιστούν τους αιωνίουςς, που είναι στην ελίτ της Ευρώπης, αλλά και πάλι αξίζει τον κόπο.

Οι ιστορίες των ομάδων είναι γεμάτες με περιόδους ακμής και παρακμής. Ο Άρης δείχνει από πέρυσι πως βγαίνει από το δικό του τούνελ.

Και ποιος ξέρει. Ίσως ξαναδούμε τελικούς Πρωταθλήματος μεταξύ Άρη και ΠΑΟΚ.

Αν όπως λέγεται ο Γιάννης έχει ενεργό συμμετοχή στο να ξεδιπλωθεί το πρότζεκτ του νέου Άρη, τότε το πράγμα έχει οικονομικό βάθος. Και κυρίως μπασκετικό ύψος!