Σημάδεψε όσο ελάχιστοι την πολιτική Ιστορία της Ελλάδας του δευτέρου μισού του εικοστού αιώνα.

Μέλος Κυβερνήσεων σε διαφορετικές περιόδους (αρχή δεκαετίας ΄50, της Ένωσης Κέντρου 1963-64 και των -μετά τα Ιουλιανά- Κυβερνήσεων 1965-1966, με τη ΝΔ το 1978-1981)΄έχοντας θητεύσει στα σημαντικότερα Υπουργεία (Συντονισμού, Οικονομικών, Εξωτερικών) και Πρωθυπουργός 1990-1993, καθίσταται αναμφίβολα ο πιο σημαντικός,  και με τη μεγαλύτερη επιρροή στα δημόσια πράγματα, φιλελεύθερος πολιτικός έξι δεκαετιών.

Οι διαχρονικές του απόψεις περί των δημοσιονομικών γνώρισαν εκ νέου απήχηση στους καιρούς των Μνημονίων. Η αναφορά του το 1994 σε αναγκαστική προσφυγή στο ΔΝΤ προκαλεί αίσθηση.

Το στίγμα του στην ελληνική πολιτική σκηνή, κανείς δεν μπορεί να το συνοψίσει καλύτερα από τον ίδιο:

Το πάθος της συμμετοχής»

«Στη μακρά πολιτική μου διαδρομή, είχα το προνόμιο να είμαι παρών σε κρίσιμες περιόδους της εθνικής μας ζωής. Για τη συμμετοχή μου στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου μας, δεν διεκδικώ το αλάθητο ‒ και θα ήταν το τελευταίο που θα επιθυμούσα να κάνουν οι άλλοι για μένα. Εκείνο που χαρακτήρισε την πολιτική μου δραστηριότητα ήταν το πάθος της συμμετοχής. Θεωρώ ότι, εμείς οι πολιτικοί, αυτό οφείλουμε στον λαό που υπηρετούμε. Με την αδιάλειπτη ενεργό συμμετοχή μας στα κοινά, να συμβάλλουμε στην υλοποίηση ενός οράματος, με ρεαλισμό, αλλά πάντοτε στη βάση απαραβίαστων αρχών. Τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στην αρμοδιότητα της Ιστορίας»