Οι προθέσεις μιας μειοψηφίας δεν αμαυρώνουν το αίτημα και το ρεύμα για τη μη παραχώρηση του ονόματος…
Είναι λάθος στρατηγική, λάθος διαπραγμάτευση. Ο μόνος δρόμος για να ξεχαστεί το θέμα σε μια δεκαετία είναι να μην παραχωρήσουμε τίποτα.
Πείτε μου: υπάρχει καλύτερος σέντερ για την Εθνική από τον Σοφοκλή υποτυπωδώς προπονημένο;
Κανείς, αρκεί να μην τον προδώσουν τα πόδια του…
Υπήρχε κάποτε μια θεωρία που έλεγε πως όσο πιο μίζερο είναι το δέντρο, τόσο πιο ανθηρά είναι τα οικονομικά αποτελέσματα της επιχείρησης.
Αντίθετα οι ακριβοί στολισμοί με μοντέρνα δέντρα και στολίδια, μύριζαν από μακριά “λαμογιά”, “αρπαχτή”, “φθηνό εντυπωσιασμό”.
Τους γιαλατζί σταρ να φοβάστε
αν μας έδειξε κάτι αυτή η κρίση,είναι πως οι πιστωτές -από θέση ισχύος- επέβαλλαν τις θελήσεις τους σε μια γκάμα Κυβερνήσεων: μονοκμμματική, τρικομματική, δικομματική, τεχνοκρατών, παπανδρεϊκή, κεντροδεξιά, αριστεροδέξια, τρικολόρ, μπλε με πράσινους κόκκους, ΣΥΡΙΖΑ με ανεξάρτητο ψεκασμό, αερόψυκτες μειοψηφίες και υδρόψυκτες στηρίξεις…
Καθόλου πολιτικό ρίσκο δεν εμπεριείχε η πρόσκληση Ερντογάν. Τον έφεραν ξέροντας τι θα υποστηρίξει και άρα γνωρίζοντας τι έπρεπε να απαντήσουν
Μάλλον ήταν αυθεντικό και όχι ατάκα “γραμμιτζή”, αλλά κατέληξε δόλωμα για να πιαστούν άπειροι στα δίχτυα όσων είδαν το κύμα της αγανάκτησης και το “καβάλησαν”.
Αυτοί που ανοικτά ή κατά βάθος χαίρονται που ψοφάει η μεζονέτα ή το διαμέρισμα του γείτονα είναι απείρως περισσότεροι από αυτούς που λυπούνται
Το λιγότερο που θα άκουγαν θα ήταν ότι είναι δευτεράντζες, λούζερ, άμπαλοι. Ο Σκουρτόπουλος θα απειλείτο με απόλυση και απέλαση, ενώ κάπου μέσα στο χαμό κάποιοι θα κατηγορούσαν τον Γιάννη, που δεν πετάχτηκε (ένα πούρο δρόμος είναι) από τις ΗΠΑ να βοηθήσει την Εθνική.
Οι εποχές που είχε σημασία το «γκολ της τιμής» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Ο Ολυμπιακός,έχασε και τα δύο ματς από το πρώτο ημίχρονο, όντας τόσο ανταγωνιστικός όσο η ελληνική οικονομία.
