Της Μαρίνας Κόντζηλα, Ψυχολόγου, Εκπαδεύτριας Ομάδων Γονέων

μία διαταραχή που δεν έχει επίσημα αναγνωριστεί ως ιατρική πάθηση

Η επιλογή αδύναμων «στόχων» αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας

«αν αρρωστήσω εγώ ή κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο από κορωνοϊό (για παράδειγμα), τι θα συμβεί, θα υπάρξουν επιπλοκές, θα κινδυνεύσει η ζωή μου ;

Γυναίκες παιδοκτόνοι: Στην πλειοψηφία τους είναι ανύπαντρες, με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και απουσία ιστορικού προηγούμενων ποινικών αδικημάτων

Οι βίαιοι εγκληματίες πραγματώνουν φαντασιώσεις στα θύματά τους: οι παρορμήσεις δεν είναι εφικτό να κατασταλούν εφόσον εμπεριέχουν την άντληση ικανοποίησης από τον πόνο και τον εξευτελισμό των θυμάτων.

όσο μικρότερο ηλικιακά είναι το παιδί τόσο αυξάνεται κλιμακωτά ο κίνδυνος τέλεσης της πράξης

Η «αδυναμία χαρακτήρα» και η «κακή διαπαιδαγώγηση» δεν αποτελούν παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση τους

Οι ψυχολογικές συνέπειες στα θύματα είναι ολέθριες και περιλαμβάνουν: αίσθημα απαξίωσης του εαυτού και αβοηθησία από την έκθεση, αίσθημα ντροπής και εξευτελισμού αλλά κυρίως περιθωριοποίηση από το κοινωνικό σύνολο.