Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού, ανάμεσα στη διαφθορά και την ακεραιότητα, μεταξύ του πόσο και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να εμπιστευθεί επί χρόνια συνεργάτες την κρίσιμη στιγμή.
όταν η διαχρονικότητα υπερέχει των στιγμιαίων εντυπώσεων
“Ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”
“Φιλαράκι δε θέλεις να μπλέξεις, άκουσε με”
“Μήπως είσαι αντιαναπτυξιακός;”
μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ζωγράφος ένας παπάς και ένας εργάτης. Κερδίζει όμως γρήγορα τον θεατή με την πλοκή, τις ανατροπές και τα πολλά σκοτεινά πρόσωπα που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή.
Άλλο πράγμα οι “κομματικά δρώντες” και άλλο οι “προδότες”
Παίρνει από τη Νίκη, από τη Λύση, από την Πλεύση.
Παίρνει και από τα συστημικά κόμματα. Μπαίνει στη Βουλή για πλάκα
Το κλειδί για τον μετριασμό των προβλημάτων και των κρίσεων
Ferrari Pass, ο Αλφρέδος ο Μέγας, 100 χρόνια από την έξοδο του Μεσολογγίου και 250 από την έξοδο των ΗΠΑ από την Αγγλία
Μιλάμε για παράσταση που θα έκανε τον Ιονέσκο να γίνει ελαιοχρωματιστής: γέλιο, θυμός, αντεγκλήσεις, σοβαροφανείς αναλύσεις, ανάκληση στην τάξη, πόθεν έσχες, από πούθε είσαι, ποιανού είσαι, τσι κουμπαριέ και άλλα πολλά.
Μπαίνει και το ιππικό στη μέση, Άγρια Δύση χωρίς λίγους Ινδιάνους δε γίνεται, μια επίθεση στην εκκλησία για γαρνιτούρα, βάλε και λίγο σεξ και γίναμε.
