Δεν είναι καλό πράγμα να είσαι τσιγγούνης ή τσιγκούνης. Τουλάχιστον όχι για τους κοντινούς σου ανθρώπους. Για σένα παίζει να είναι και cool.

Τσιγγούνης είναι σύμφωνα με τον ορισμό της λέξης αυτός που έχει τη μανία, το βίτσιο ή την “τρέλα” να μαζεύει χρήματα και γενικώς υλικά αγαθά, ενώ παράλληλα διαθέτει ελάχιστα για τον εαυτό του.

Όσα λιγότερα καταναλώνει, τόσο πιο “τσίπης” είναι.

Λέγεται και φιλάργυρος ή σπαγγοραμμένος στο πιο ακαδημαϊκό.

Τουλάχιστον όμως να ξέρουμε πως γράφεται σωστά η λέξη.

Κατά μία εκδοχή η λέξη τσιγγούνης προέρχεται από το τουρκικό çingene, δηλαδή τσιγγάνος.

Μάλιστα, βρήκαμε πως η λέξη εισάγεται στη νέα ελληνική έχοντας ως ρίζα το αρχαίο ελληνικό θιγγάνω, το οποίο έγινε αθίγγανος στην ελληνιστική κοινή και ατσίγγανος στη ελληνική των χρόνων που συνηθίζουμε να λέμε Μεσαίωνα.

Επομένως, με βάση την ετυμολογία της, η λέξη ορθογραφείται τσιγγούνης και άρα είναι λάθος το τσιγκούνης.

Κατά μία άλλη ερμηνεία όμως ο τσιγκούνης έχει σχέση με το τουρκικό τσιγκενέ (=λευκοσίδηρος δηλαδή ντενεκές που δεν έχει σημασία αν είναι ξεγάνωτος)  τσιγκενέ μαχαλά που λένε και οι καλοί μας γείτονες.

Άκρη δεν πρόκειται να βρούμε: βρίσκουμε τη λέξη και με τους δύο τύπους. Κι όσο κι αν το-γγ φαίνεται να είναι ορθότερο, η εκδοχή του -γκ έχει κερδίσει για κάποιο λόγο έδαφος.

Δες και τα άρθρα:

ειρωνία ή ειρωνεία, γλείφω ή γλύφω

κτήριο ή κτίριο,

βρώμικος ή βρόμικος,

καταρχήν ή καταρχάς