Διάλογος ελάχιστος (να μην ξεφεύγουμε από το θέμα και γίνεται μπάχαλο στο αμφιθέατρο και …καλλιγραφία το μάθημα), φωνή μπάσα επιβλητική και υποβλητική, στέρεα επιχειρήματα.
Χρονιά με τη χρονιά το ρεπερτόριο των κινήσεων του γίνεται όλο και πιο πλούσιο, ενώ μοιάζει να έχει χίλιους τρόπους να πετάξει τη μπάλα στο καλάθι. Έχει ξεπεράσει ακόμη και τον Γουόλτερ Μπέρι στη φαντασία του «κάτι σαν σουτ».
Με αυτά τα χαρακτηριστικά, αποκλείεται ο πατριωτισμός να χωρέσει σε ένα κόμμα. Είναι μεγαλειώδης, είναι απροσάρμοστος, όπως θέλετε πείτε τον, αλλά δεν χωρά στα στενά, στυφά και με σκοπιμότητες κομματικά σύνορα.
Από τη στιγμή που έριξαν τον σπόρο, την αμφιβολία, την έμμεση κατηγορία της ιδιοτέλειας, έχουν ήδη καταφέρει ένα σοβαρό πλήγμα στο μπλοκ που αντιτίθεται στην παραχώρηση του ονόματος.
Γιατί κανείς δε θέλει να παίξει συνειδητά το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου.
Οι προθέσεις μιας μειοψηφίας δεν αμαυρώνουν το αίτημα και το ρεύμα για τη μη παραχώρηση του ονόματος…
Είναι λάθος στρατηγική, λάθος διαπραγμάτευση. Ο μόνος δρόμος για να ξεχαστεί το θέμα σε μια δεκαετία είναι να μην παραχωρήσουμε τίποτα.
Πείτε μου: υπάρχει καλύτερος σέντερ για την Εθνική από τον Σοφοκλή υποτυπωδώς προπονημένο;
Κανείς, αρκεί να μην τον προδώσουν τα πόδια του…
Υπήρχε κάποτε μια θεωρία που έλεγε πως όσο πιο μίζερο είναι το δέντρο, τόσο πιο ανθηρά είναι τα οικονομικά αποτελέσματα της επιχείρησης.
Αντίθετα οι ακριβοί στολισμοί με μοντέρνα δέντρα και στολίδια, μύριζαν από μακριά “λαμογιά”, “αρπαχτή”, “φθηνό εντυπωσιασμό”.
Τους γιαλατζί σταρ να φοβάστε
αν μας έδειξε κάτι αυτή η κρίση,είναι πως οι πιστωτές -από θέση ισχύος- επέβαλλαν τις θελήσεις τους σε μια γκάμα Κυβερνήσεων: μονοκμμματική, τρικομματική, δικομματική, τεχνοκρατών, παπανδρεϊκή, κεντροδεξιά, αριστεροδέξια, τρικολόρ, μπλε με πράσινους κόκκους, ΣΥΡΙΖΑ με ανεξάρτητο ψεκασμό, αερόψυκτες μειοψηφίες και υδρόψυκτες στηρίξεις…
Καθόλου πολιτικό ρίσκο δεν εμπεριείχε η πρόσκληση Ερντογάν. Τον έφεραν ξέροντας τι θα υποστηρίξει και άρα γνωρίζοντας τι έπρεπε να απαντήσουν
